[11] Μιχάλης Παπαδόπουλος: Αμμόλιθος (1997)

[από την ενότητα «ΕΠΙΣΚΕΨΗ»]


Πόσες δωρεές
έχεις ακόμα να κάνεις
για να γίνει κοντινό το απλησίαστο
το ελάχιστο για να γίνει πολύ

και συ πίστεψες πως θα κέρδιζες με τη σιωπή
ό,τι έχασες με τα λόγια, κακότυχε

τώρα που πρέπει με βιασύνη να σβήσουμε
παλαιά και μελλούμενα μ' ένα σφουγγάρι
δάκρυα πλυμμένο
καθώς ο ουρανός βγάζει συνέχεια φεγγαράκια
για να παραστήσει κραταιό το ανώφελο

μα κάποτε πρέπει, αγνοώντας δικαίους
και αδίκους,
να ξαναμιλήσουμε για όλα εκείνα

πάνω στο τραπέζι
όλα τα χρειαζούμενα
οι αναφορές, τα χαρτιά, οι υπομνήσεις,
φαίνονται επαρκή αν προστεθεί κι ο πόνος


*


Μια νύχτα
μέσα στον ουρανό του προσώπου σου
τόσο δυνατά γελούσε ο ήλιος
που πέφταν σαν βροχή
τα σάπια δόντια
του σκοταδιού


*


Κάποτε βλέπεις
πως κι η φθορά γίνεται πεντακάθαρη
ακονίζει το δίκιο της στο αμόνι του καιρού
και σε χαράζει


* * *


[από την ενότητα «Ο ΠΟΙΗΤΗΣ»]


Η ερημιά
ο υλισμός των αγίων

[10] Γιάννης Ευσταθιάδης: Κιβωτός (Ύψιλον, 1998)

www.biblionet.gr

FLASH BACK


Σε βαλς υγρό βουτάω
τις παλιές φωτογραφίες
να εμφανιστούν φωνές αγαπημένες
σαν παρελθόν επικείμενο


* * *


ΤΟ ΡΟΛΟΪ


Κοιτάζεται σ’ εμένα
το ρολόι μου
και λέει άργησα

μεταλλικοί οι δείκτες
των χεριών μου
υπαγορεύουνε στο φως
πως όπου να ’ναι νυχτώνει

εκκρίσεις μνήμης    ξυπνητήρι

θυμήσου

όπου να ’ναι νυχτώνει
είναι ζωή σου
           ακριβώς


* * *


ΣΗΜΑ ΚΙΝΔΥΝΟΥ


Τα περιττά πρώτα
να διασώσω

λογαριασμούς παλιούς
που συντηρούν ακόμα
το μετρούμενο
το άδειο βάζο του γλυκού
μ' ένα μικρούλι έμβρυο
επτά χρονών αγόρι
και πιο πολύ αυτό
το τρίγωνο σπασμένο καθρεφτάκι
που απάνω του
το βλέμμα της κρατά
   

[9] Θοδωρής Δημητρακόπουλος: Κουκούλα αραχνοΰφαντη (Πλανόδιον, 2011)

ΧΑΣΤΟΥΚΙ


Στον καθένα αναλογεί
ένα χαστούκι
Μικρό, μεγάλο
κυμαίνεται
Πάντως πονάει

Μερικοί παίρνουν
τρία ή τέσσερα
στη θέση αυτών
που πέθαναν πρόωρα.


* * *


Βάπτισμα πυρός
Σκότωσα τον παπά
και τον νονό μου.

Με την λαμπάδα.
 

[8] Άγγελος Κούρος: Κόφτες (Τυπωθήτω, 2008)

www.youtube.com

ΠΡΩΙΝΟ ΞΥΠΝΗΜΑ


Όλη τη νύχτα στο κρεβάτι άλλαζε συνέχεια στάσεις
χέρια ψηλά, πόδια ανοιγμένα
σε πλάγια θέση και με τα χέρια κλειστά
πόδια λυγισμένα και το κορμί σε ευθεία θέση
κάθετα ή λίγο οριζόντια κάποιες φορές
όσο όμως πλησίαζε η αυγή έπαιρνε σιγά-σιγά
την ίδια ακριβώς στάση
κατέβαζε λίγο τα πόδια
άνοιγε ένα-ένα τα χέρια
γύρναγε το κορμί μπροστά
ώσπου το ξυπνητήρι πια τον έβρισκε ανάσκελα
με τα πόδια κολλητά και τεντωμένα προς τα κάτω
και με τα χέρια ανοιγμένα στα πλάγια
ένας ολοκαίνουργιος Εσταυρωμένος
όχι για κανένα παράδεισο μπροστά
μα κατευθείαν
για την επόμενη εργάσιμη μέρα.


* * *


ΑΛΛΗ ΜΙΑ


Η νύχτα δεν έχει μεγάλα δέντρα
διακλαδώσεις, υπόγειες αποφύσεις, συστάδες και
αλέες
και ρομαντικά φύλλα στους δρόμους

η νύχτα έχει ένα νταμάρι
κομμάτια πέτρες, σκαμμένα βράχια και
υγρές στοές και
τρύπες
γεμάτες μπαρούτι

κάποιες φορές
δεν ξέρουμε αν μόλις ανάψαμε το τσιγάρο μας
ή το μακρύ φιτίλι του δυναμίτη.


* * *


ΠΡΟΤΙΜΗΣΕΙΣ


Μ’ αρέσουν στο κέντρο της Αθήνας
οι παλιές πολυκατοικίες
του μεσοπολέμου
αυτές, που όταν βρίσκονται σε γωνία, τα μπαλκόνια τους
δε σχηματίζουν μύτη αλλά
μεγάλες συμμετρικές καμπύλες

μ’ αρέσουν γιατί θα μπορούσα
να τις αγκαλιάσω.

[7] Γιώργος Χριστοδουλίδης: Δρόμος μεταξύ ουρανού και γης (Φαρφουλάς, 2013)

farfoulas.blogspot.com

ΝΑΥΜΑΧΙΕΣ


Θα υπάρχουν πάντοτε
καράβια που πάνε και καράβια που έρχονται
Μαραθώνες και Σαλαμίνες
γι’ αυτό
θα προκύπτει πάντοτε
κάποιος Κυναίγειρος
με τα πελώρια χέρια του
ν’ αρπάζει το περσικό πολεμικό
να το κρατά ακίνητο
και όταν του κόβουν τα χέρια
να το συγκρατεί με τα δόντια του
και όταν του συνθλίβουν το σβέρκο
(για να ξαπολήσει επιτέλους)
τα δόντια του να βυθίζονται
στο ξύλο της πλώρης
και να μένουν εκεί βυθισμένα
μέχρι να λιώσει πρώτα το ξύλο
και μετά τα δόντια του.


* * *


ΣΒΗΝΟΝΤΑΣ ΙΧΝΗ ΕΠΙΜΕΛΩΣ


Σύντομα θα αποχαιρετήσουμε κι αυτό το καλοκαίρι
θα αποτινάξουμε τους τελευταίους κόκκους άμμου
απ’ τα σώματα
ένας θα ξεχαστεί βαθιά
μες τον λαβύρινθο του αυτιού
κι ίσως θαφτεί μαζί μας
θα σφαλίσουμε σφιχτά σε κάποιο ποίημα
ένα κομμάτι ήλιο λαμπερό
θα το διαβάσουν οι τυφλοί
και θα λάμψει σαν μικρός πυρσός τη νύχτα
(κι είναι πολλές τώρα οι νύχτες).
Θα κρύψουμε μιαν υποψία δροσιάς κάτω απ’ τη γλώσσα
θα διαχυθεί με τον καιρό στον ουρανίσκο
κι ένα μελλοντικό φιλί θα έχει γεύση θάλασσας
θα εξαφανίσουμε έναν απροσδόκητο έρωτα
όπως ο ταχυδακτυλουργός
–με κίνηση αστραπιαία
το φοβισμένο κουνέλι–
καταχωρώντας τον στα μη συντελεσθέντα
έτσι κανείς δεν θα μπορέσει να μας κλέψει τίποτα
αφού τίποτα δεν θα έχουμε
πέραν από τον απολογισμό
ότι από μπροστά μας πέρασε
ακόμη ένα καλοκαίρι.


* * *


ΕΞΟΔΟΣ


Εδώ
σε αυτόν τον τόπο
η ζέστη είναι στεγνή
άνθρωποι δραπετεύοντας
από τα ξεραμένα τους κορμιά
περνούν την ενδοχώρα
κι ακολουθώντας όλοι τις ίδιες γραμμές
ενώνονται με τη θάλασσα
όπως ενώνονται με μια γυναίκα
η οποία τους θέλησε σιωπηλά πολύ καιρό
πριν εκείνοι ανακαλύψουν τον βυθό της.