[126] Αφιέρωμα: Ποδόσφαιρο (5)

(Τελευταίο μέρος του αφιερώματος)


Ηλίας Λάγιος: Το βιβλίο της Μαριάννας (Ίκαρος, 1993)


ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΤΟΥ ΑΠΕΡΧΟΜΕΝΟΥ ΝΤΡΙΠΛΕΡ ΤΟΥ ΚΑΙΡΟΥ ΤΟΥΤΟΥ



Στη δίψα μου ονειρεύομαι τον Ντιέγκο,
νεροσυρμή στην εσχατία του πόνου·
με τον Μακρή, τη Νοταρά, τον Βέγγο.
Ένας χωριάτης, πάνω στου ημιόνου
την πλάτη, με την έλλαμψη του μόνου
Έλληνος, που θα χτίσει Παρθενώνα.
Να θεωρεί με την πίκρα, του αυτοκτόνου
το περιστέρι, ο Ντιέγκο Μαραντόνα.

Θολωμένο και γύφτικο το μάτι·
το εναρκτήριο λάκτισμα δικό του
σ’ όλα της Γης τα μήκη και τα πλάτη.
Να κουβαλά τα φτωχικά του Νότου
στο χρυσοεπιπλωμένο αρχοντικό του.
Ως τέλειωνεν της θλίψης τον αγώνα
τον είδα: είχε κακό το ριζικό του
το περιστέρι, ο Ντιέγκο Μαραντόνα.

Εκεί, στη μακρινότατη Αρτζεντίνα
η οδύνη του είναι η οικεία μας οδύνη
(κάπου στο Μετς, Μουσούρου, στην Αθήνα).
Μ’ απόκαμ’ η ψυχούλα και της δίνει
παρηγορία ψυχρή την κοκαΐνη.
Α, στην οθόνη κλίναμε το γόνα,
λέγοντας: ας χαρεί λίγη γαλήνη
το περιστέρι, ο Ντιέγκο Μαραντόνα.

Κυρά της μοναξιάς, μάνα του πλήθους,
κυρά του ξεπεσμού, του χαμού μάνα,
σταμάτα του αναθέματος τους λίθους.
Κι εμπρός στον επερχόμενο χειμώνα
μέμνησο να ταΐζει στην αλάνα
το περιστέρι, ο Ντιέγκο Μαραντόνα.

Richard Swarbrick, 2012 (εδώ στο YouTube)

[125] Αφιέρωμα: Ποδόσφαιρο (4)

Ντίνα Παγιάση Κατσούρη: Τα ποδοσφαιρικά (Άνευ, 2013)


ΔΕΝ ΕΚΑΜΕ ΚΑΝΕΝΑΣ ΤΟΝ ΚΟΠΟ


Κανένας
δεν έκαμε τον
κόπο να ρωτήσει
ποιος ήταν ο λόγος
που την κρίσιμη ώρα
ο τερματοφύλακας
άφησε τη θέση του από την εστία
και βρέθηκε τρία μέτρα
έξω δεξιά.
Απλά θα τους έλεγε
πως του φάνηκε
πως είδε φυτρωμένη
μια κόκκινη παπαρούνα
μέσα στο πυκνό γρασίδι του γηπέδου.

                                           14 Δεκεμβρίου 2009


* * *


Ο ΖΑΚ ΝΤΕΡΙΝΤΑ


Ο Ζακ Ντεριντά
δήλωσε αποφασιστικά.
«Αφού δεν μπορώ
να γίνω ποδοσφαιριστής
θα γίνω φιλόσοφος».
Και φυσικά
το μετάνιωσε πικρά.
Αφού από εκείνη τη μέρα
δεν πέρασε νύχτα
που να μην ξυπνήσει
πνιγμένος στον ιδρώτα και την ταραχή.
Ήταν πάντα
το ίδιο επίμονο όνειρο.
Να βρίσκεται
σε απόσταση αναπνοής
από την εστία του αντιπάλου
να προσπαθεί
να στείλει μέσα την μπάλα
και το πόδι του
να αρνείται πεισματικά να υπακούσει.
Οι φίλαθλοι να ουρλιάζουν αίσχος
και το επόμενο λεπτό
να ανοίγει έντρομος τα μάτια.
Αργότερα ομολόγησε
σε φιλικό κύκλο
πως αντί να ζει με αυτό τον εφιάλτη
θα ήταν τελικά καλύτερα
να γινόταν ποδοσφαιριστής,
έστω δεύτερης κατηγορίας.

                                       29 Νοεμβρίου 2011

Φωτ.: Nicolo Revelli-Beaumont, 27/9/2012

[124] Αφιέρωμα: Ποδόσφαιρο (3)

Λευτέρης Πούλιος: Ποίηση 2 (Κέδρος, 1973)


Η ΜΠΑΛΑ


Μια κόκκινη μπάλα κυλάει στο χώμα της Ελλάδας.
Απόγεμα
ο ήλιος λάμπει.
Σ’ ένα σύννεφο παίζουν ποδόσφαιρο.
Κανένας δεν διακρίνει στην υγρή μπάλα
που κολλάει στην άμμο και στριφογυρίζει στο χορτάρι
ένα κομμένο κεφάλι
που κυλάει στο χώμα της Ελλάδας.
Οι φίλαθλοι γαβγίζουν στις εξέδρες
το γκολ μπαίνει
θρίαμβος στα δίχτυα
ιαχές στους δρόμους
κι ο πόλεμος με το κουτσό του ποδάρι
έτοιμος να κλοτσήσει τη γη
με το γήπεδο και τους φιλάθλους
στου διαόλου τα δίχτυα.



Γιάννης Βαρβέρης: Άκυρο θαύμα (Ύψιλον, 1996)

ΚΟΚΚΙΝΗ ΚΑΡΤΑ


Για λόγους πρόνοιας
συχνά επικοινωνώ από τώρα
με την Κόλαση.
Κι όλο ρωτάω κάτι φιλαράκια
πρώην αγγέλους
ποιες οι συνθήκες
και το τι μας περιμένει.
Μου λένε για καζάνια, γι’ αλυσίδες
για βασανιστήρια, τα γνωστά.
Όμως εσχάτως επιμένουν
στον αθλητισμό:


εδώ οι ποδοσφαιριστές, μου λένε
με κομμένα πόδια
παίζουν νυχθημερόν
επάνω στ’ αναπηρικά τους καροτσάκια.
Οι πρώην μπασκετμπολίστες
τώρα νάνοι δίχως χέρια
με το κεφάλι μάταια προσπαθούν
να φτάσουν το καλάθι.
Το πιο φρικτό: οι μπάλες είν’ τετράγωνες.
Κι οι φίλαθλοι, σε απόλυτη αμνησία
μπερδεύουν τις ομάδες τους
ζητωκραυγάζουν λάθος
και φεύγουν πάντα κι όλοι
λυπημένοι.

Andrew Macara
Footballers, 1993

[123] Αφιέρωμα: Ποδόσφαιρο (2)

Ανδρέας Εμπειρίκος: Αι γενεαί πάσαι ή Η σήμερον ως αύριον και ως χθες (Άγρα, 1984)


ΗΧΩ


Άκου τον ήχο σπάζει πέτρες
Και πέφτουνε πεφτάστερα στους στίβους
Στα γήπεδα πηδούν οι μπάλες
Σαν μπάλες ρούγκμπι σαν πεπόνια
Κομψές κυρίες στις κερκίδες
Και κορασίδες με pull-over
Χειροκροτούν κι όλο φωνάζουνε
«Goal! Goal! στα δίχτυα των εχθρών
Όχι ποτέ στα δίχτυα του θανάτου».

Φωτ.: Αλεξάνδρα Αργύρη

[122] Αφιέρωμα: Ποδόσφαιρο (1)

Εγκαινιάζεται σύντομος κύκλος αναρτήσεων με ποιήματα που αναφέρονται στο ποδόσφαιρο.


Νίκος Εγγονόπουλος: «Στην κοιλάδα με τους ροδώνες», (Ίκαρος, 1978)


ΤΑ ΓΚΩΛ-ΠΟΣΤ


άκουγε τις καμπάνες που βαρούν
και τ’ ορειχάλκου τις δονήσεις
όπου τρυπάν τον καθαρό
– του Κυριακάτικου πρωινού –
αγέρα

άραγες οι καμπάνες τι να μηνούν;
θα τις ακολουθήσουν μήπως
ύμνοι τραγούδια χαρές
ή πολυβόλα θ’ αντηχήσουνε
απαίσια
να σπείρουνε
τον όλεθρο ολούθε;

ένα σας λέω:

όλοι να τρέξουμε αμέσως
στα γκωλ-ποστ
παιδιά!
στα γκωλ-ποστ
στα γκωλ-ποστ
άγρυπνοι
– ακοίμητοι φρουροί –
πανέτοιμοι
το μάτι εδώ εκεί
να γρηγορούμε

μην αρχινίσουνε να πέφτουνε
τα τέρματα
βροχή
και
ηττηθούμε.

Isca Greenfield-Sanders
Color Banding Blue (Soccer), 2010